“Culture eats strategy for breakfast”

Cultuur en strategie worden vaak als twee verschillende zaken gezien. Maar volgens mij is het veel eenvoudiger: cultuur = strategie. Een bekende uitspraak aan veel management- en strategietafels is: Culture eats strategy for breakfast. Maar in de Mariënhof ervaar ik dat toch net even anders.

Twee culturen, één Mariënhof

Binnen de Mariënhof hebben we een sterke, intern gerichte basiscultuur. Er is veel vrijheid en we voelen ons een familie. Maar zodra het spreekwoordelijke doek opengaat, verandert er iets. Zodra de service begint, voert stabiliteit en hiërarchie de boventoon. Deze twee culturen gaan bij ons hand in hand.

So far, so good.

Maar er is meer. De markt verandert voortdurend, door economische en politieke ontwikkelingen. En dan is er ook nog mijn persoonlijke drang om te innoveren. Dat zorgt samen voor een speelveld dat constant verandert. En dat gaat niet altijd even goed. Nu de begrotingen voor volgend jaar zich alweer aandienen, houdt me dit bezig. Want dit jaar ging het bepaald niet zonder slag of stoot.

Op papier klopte alles

Vorig jaar besloot ik wat meer afstand te nemen van de dagelijkse bedrijfsvoering. Ik wilde meer aandacht besteden aan mijn PUM-avonturen en andere advieswerkzaamheden. Daarom hadden we al voorgesorteerd op deze verandering. We breidden het team uit en legden meer verantwoordelijkheden in de organisatie.

Op papier klopte alles.

Maar ik had iets belangrijks onderschat. Namelijk hoe belangrijk het is om elkaar écht te begrijpen. En te weten wat zo’n verandering voor iedereen persoonlijk betekent. Welk gedrag is nodig om samen te blijven leren, groeien en ontwikkelen? Daar had ik veel langer bij stil moeten staan.

De onoverwinnelijkheid was even weg

Onze twee sterke basisculturen, familie en hiërarchie, bleven stevig overeind. Ook in het eerste kwartaal van dit jaar. De reviewcijfers waren goed en de teams deden eigenlijk alles goed.

Maar toch miste er iets.

We hadden sneller moeten aanvoelen dat de economie even haperde. Fingerspitzengefühl noemen ze dat. En juist dat is niet te beschrijven op papier. Ook het blijven ontwikkelen stond een beetje stil. De turbo, de sprankeling, die vanzelfsprekende onoverwinnelijkheid was even weg. Ik begreep het niet. We hadden toch alles zo goed doorgenomen? We hadden de teams toch uitgebreid? En alle verantwoordelijkheden stonden toch duidelijk op papier? Waarom werkte het dan niet zoals ik had bedacht?

Wat een misser van me

Achteraf zie ik hoe naïef ik ben geweest. Ik dacht dat we die nuance qua cultuurverandering wel even konden doorvoeren. Maar onze bestaande culturen zijn juist ontzettend sterk. Daar had ik veel meer rekening mee moeten houden. Ik had langer moeten stilstaan bij wat deze verandering werkelijk betekende. En vooral beter moeten luisteren naar de teams en alle individuen. Hoe wilden zij deze verandering met elkaar invullen? Wat hadden zij nodig om daarin mee te groeien? In plaats daarvan keek ik vooral naar taken en verantwoordelijkheden. Alles netjes organiseren, vastleggen en vervolgens doorvoeren maar.

Wie dacht ik eigenlijk te zijn? Alsof ik zo even een cultuurverandering kon inzetten.

Terug naar de tekentafel

Gelukkig heb ik er ontzettend veel van geleerd. En misschien is dat wel de belangrijkste les: cultuur = strategie. Ze zijn niet los van elkaar te zien. Ze staan voortdurend met elkaar in verbinding. Dus gingen we in april weer terug naar de tekentafel. Ik besloot weer vaker aanwezig te zijn. Om samen met de teams en alle individuen rustig verder te bouwen. Niet vanuit een nieuw plan op papier. Maar altijd vanuit onze eigen cultuur. Het tij keerde gelukkig snel. En ook dit jaar hebben we weer een fantastisch jaar. Maar oei, oei, wat maakte ik een beginnersfout. Door te denken dat we dit samen wel even konden fixen. Ik wilde ruimte maken voor verandering, maar vergat onze eigen basis. Terwijl juist daar onze kracht ligt.

Misschien moet ik mezelf daar wat vaker aan herinneren.

Scroll naar boven