‘Intuition may not be logical, but it’s usually right’
Velen van jullie weten dat onze drive is om de Mariënhof terug te geven aan de stad.
We geloven dat bijzondere plekken een verhaal vertellen. Verhalen die het verdienen om doorgegeven te worden. Daarom blijven we investeren in ons stadsklooster. Hoe meer ruimtes we ontwikkelen, hoe meer gasten kunnen ervaren wat deze plek zo bijzonder maakt. Zo groeide de Mariënhof uit tot wat het vandaag is: een bijenkorf van activiteiten waar samenkomen, genieten en verwonderen hand in hand gaan.
De laatste vierkante meters
Wat me op dit moment bezighoudt, is dat ik niet genoeg geld in mijn zakken heb om de laatste vierkante meters te ontwikkelen. Mijn handen jeuken om de wijnkelder te transformeren tot een geweldige plek. Ik zie het al helemaal voor me. Alleen hebben we daar nog regelmatig last van wateroverlast. Voordat we kunnen bouwen aan sfeer en beleving, moeten we eerst de hele kelder uitgraven en waterdicht maken. Een duidelijk geval van de kosten die voor de baten uitgaan.
Daarnaast willen we de laatste twintig vierkante meters op de eerste etage omtoveren tot een unieke proefruimte voor Zuster Margaux. Een plek waar gasten kunnen proeven, ontdekken en samenkomen. Overdag zou de ruimte ook perfect kunnen dienen als brainstormlocatie. Maar ook hier geldt hetzelfde. Alles wat we ontwikkelen moet langs onze eigen designmeetlat. Het moet passen bij het verhaal van de Mariënhof. En kwaliteit vraagt nu eenmaal om investeringen.
Wat de ratio zegt
Misschien is het maar goed dat ik dit niet te uitgebreid bespreek met mijn accountant. Die zou waarschijnlijk zeggen: “Pieter, dit gaat nooit uit. Je moet wel heel veel extra omzet maken om dit terug te verdienen.” En eerlijk gezegd snap ik die redenering ook wel. Als je puur naar de cijfers kijkt, zijn er waarschijnlijk slimmere keuzes te maken. Keuzes die sneller resultaat opleveren en minder risico met zich meebrengen.
Toch merk ik dat er iets anders gebeurt.
Dat stemmetje op mijn schouder
Er zit een engeltje op mijn schouder dat me juist een andere kant op duwt. Het is hetzelfde stemmetje dat zich de afgelopen jaren vaker heeft laten horen. Bij restauraties, nieuwe concepten en investeringen waarvan anderen zich afvroegen of ze wel verstandig waren.
Dat stemmetje haalt zijn motivatie niet uit rendement alleen.
Mijn motivatie zit in het teruggeven aan de stad. Ik gun iedereen de kans om te ervaren wat voor bijzondere plekken er verborgen liggen in ons ruim 550 jaar jonge erfgoedparel. Juist daarom voelt het soms logisch om keuzes te maken die op papier misschien minder logisch lijken.
Achteraf blijken dat vaak de keuzes waar ik het meest trots op ben.
Meer dan geld verdienen
Ik ben er nog niet uit. Een deel van mij zegt dat ik voorzichtig moet zijn. Een ander deel wil vooral blijven verrassen. Blijven bouwen. Blijven geloven dat ondernemen uiteindelijk over meer gaat dan geld verdienen alleen.
De zachte waarden van ondernemen maken mij misschien wel het gelukkigst. Inspireren. Verschil maken. Dromen werkelijkheid laten worden. Een plek creëren waar mensen iets voelen. Dat zijn dingen die je niet altijd terugziet in een spreadsheet.
Maar ze bepalen wel waarom ik iedere ochtend met plezier aan het werk ga.
Blijf een dromer
Misschien blijf ik altijd een dromer. En misschien is dat maar goed ook. Veel van wat de Mariënhof vandaag is, begon ooit als een idee dat financieel niet direct logisch leek. Toch zijn juist die keuzes vaak bepalend geweest voor wie we zijn geworden. Dus voorlopig luister ik nog even naar beide stemmen. Die van de ratio. En die van mijn gevoel.
Wat zou jij doen?